
نفـــس بر آمد و كـــــام از تو بر نمي آيد
فغان كه بخت من از خــواب در نمي آيد
صبا بچشم من انداخت خاكي از كويش
كه آب زندگـــــــيم در نظـــــــر نمي آيد
قــــــد بلند تو را تا ببــــــــر نمي گيرم
درخـــت كام و مـــــرادم ببـــــر نمي آيد
مگـــــر بروي دلاراي يـــــــــار ما ور ني
بهيچ وجـــــــه دگــــــــر كــار برنمي آيد
مقيم زلف تو شد دل كه خوش سوادي ديد
وزان غريــــــب بلاكــــــش خبر نمي آيد
ز شست صـــــدق گشادم هزار تير دعا
ولي چه سود؟ يكـــــــي كارگر نمي آيد
بسم حكايت دل هســــت با نسيم سحر
ولي به بخت من امشب سحــر نمي آيد
درين خيال بسر شد زمـــان عمر و هنوز
بلاي زلف سياهــــــــت بســـــر نمي آيد
زبس كه شد دل حافظ رميده از همه كس
كنون ز حلقه زلفت بدر نمي آيد
حافظ شيرازي






