سينه تنگ من  و بار غم او،هيهات

مرداين بارگران نيست دل مسكينم

باران

...وبازمن آمدم.

من آمدم بادلي ديوانه.

من خودم هستم.سلام.

خيلي وقتست كه جواب سلامهايم رانمي شنوم.

...آسمان عجيب بي تابي مي كند.رفتم زيرآسمان ايستادم.خواستم آرامش كنم،اماعجيب مي باريد.خواستم چيزي بگويم امابغض گلويم راگرفت.ديگركلامي نتوانستم بگويم.

چون حالامن هم عجيب مي باريدم... 

بازتنهامی شم

وقتی تنهامی مونی بایدازاول پابزنی.

وقتی تنهای تنها اشک می ریزی

فقط صدای خودت

تنهای تنها

صدات تو تمام وجودت می پیچه

می پیچه٬می پیچه

امابازهم صدای خودته...

استادم می گه٬نوشتن رفیق تنهایی آدم می شه.

من وقتی می نویسم٬تنهاترمی شم

من وقلم و دوات یکی می شیم.

بازیکی می شم.

بازتنهامی شم.