ای روزگار

بهار بود  و تو بودی و عشق بود  و  امید

بهار رفت و تو رفتی و هر چه بود گذشت

بسم الله الرحمن الرحیم

ای قهرمان متواضع رشید.

 ای سرآغازشکوفه ها وباغ هادر روح آدمیان.

ای که بهارکمترین نسیمی است که ازسینه پرشکوهت موج می زند.

مولای من٬حسین!

چه سال پربرکتی است امسال که آغازآن٬بایادمهربان وبلندتوآغازمی شود.باخاطرات اربعین تو.بابچه ها وزینب واشک هایی٬که خاک خرابه محزون شام٬در فراق شکننده تو٬درگلوفرو خورده است...

...آقای نازنینم؟اباعبدالله

حسین

نامتان راکه چون قندشیرین است زیرلب تکرارمی کنم تاکامم شیرین باشد.

چه عیدی بهتر از امسال بااین همه میهمان های بزرگ که به خانه های عیدماآمده اند.تا از روح های خسته مادید و بازدیدی کنند وهرکه اهل کبریاست رابه آستان آسمانی ملکوت ببرند.چه فرخنده عیدی است این عید باچنین میهمان های پرفضیلتی که از پرشکوه ترین خانه های تاریخ با مهربه دیدار مامی آیند.            

                                                                                                                       مهدی اصفهانی

اربعین

اربعین هم گذشت...

چند رور بیشتر به آخر صفر نمونده.بر ما زودگذشت.

...امابرفرزندان و خاندان امام حسین به چه حالی گذشت...

اشک ریزم ز چشم تر همه شب

کارم اینست تا سحر  همه شب

ناوک غمـــــــزه ی تو مــــــی آید

از دلم می کنـــــد گذر همه شب

کی

کی شود آن دل سنگت نرم نرم؟!

کی کنی برمن نگاهی گرم گرم؟!

                                                                                       خودم

در برابر خدا

از تنگنای محبس تاریکی
از منجلاب تیره این دنیا
بانگ پر از نیاز مرا بشنو
آه ای خدا ی قادر بی همتا
یکدم ز گرد پیکر من بشکاف
بشکاف این حجاب سیاهی را
شاید درون سینه من بینی
این مایه گناه و تباهی را
دل نیست این دلی که به من دادی
در خون تپیده آه رهایش کن
یا خالی از هوی و هوس دارش
یا پای بند مهر و وفایش کن
تنها تو آگهی و تو می دانی
اسرار آن خطای نخستین را
تنها تو قادری که ببخشایی
بر روح من صفای نخستین را
آه ای خدا چگونه ترا گویم
کز جسم خویش خسته و بیزارم
هر شب بر آستان جلال تو
گویی امید جسم دگر دارم
 از دیدگان روشن من بستان
شوق به سوی غیر دویدن را
لطفی کن ای خدا و بیاموزش
از برق چشم غیر رمیدن را
عشقی به من بده که مرا سازد
همچون فرشتگان بهشت تو
یاری به من بده که در او بینم
یک گوشه از صفای سرشت تو
یک شب ز لوح خاطر من بزدای
تصویر عشق و نقش فریبش را
خواهم به انتقام جفاکاری
در عشقش تازه فتح رقیبش را
آه ای خدا که دست توانایت
بنیان نهاده عالم هستی را
بنمای روی و از دل من بستان
شوق گناه و نقش پرستی را
راضی مشو که بنده ناچیزی
عاصی شود بغیر تو روی آرد
راضی مشو که سیل سرشکش را
در پای جام باده فرو بارد
از تنگنای محبس تاریکی
از منجلاب تیره این دنیا
بانگ پر از نیاز مرابشنو
آه ای خدای قادر بی همتا                                                                                    فروغ فرخزاد