تبليغاتX
به نام او که زندگی از او رنگ می گیرد
درددل وخاطره
... رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
 نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم ...

+ نوشته شده در  پنجشنبه 26 بهمن1385ساعت 10:2  توسط هدی  | 

            السلام علیک یا ابا عبد الله الحسین (ع)

خواب دیدم خواب این که مرده ام           خواب دیدم خسته و افســـرده ام

روی مـــن خـــروارها از خـاک بود           وای قبر من چه وحشتنـــــاک بود

تا میــان  گــور رفـــتم دل گـــرفت           قبرکن   سنگ لحــــد را گل گرفت

بــــالش زیـــرســـرم از سنگ بود           غرق وحشت سوت و کور و تنگ بود

ناله می کــردم ولیکن بـــی جواب           تشنه بودم تشنه ی یک جرعه آب

خـــسته بودم هیچ کس یارم نشد           زان میان یک تن خریدارم نشــــــد

هرکه آمد پیش حرفی راند و رفت           سوره ی حمدی برایم خواند ورفت

نـه شفیقی نـه رفیقی نـه کسی            تـرس بـود  و  وحشت و  دلواپسی

آمدنــــــد از  راه  نـــــزدم دو ملک           تیره شـــد در پیش چشمانــم فلک

یک ملک گفتا بگو نـام تو چیست ؟            آن یکی فریـــاد زد رب تو کیست ؟

ای گنهکــار سیـه دل بستــه پـر؟            نـــام اربـــابـــان خود یک یک ببـــر

درمیان عمـــر خود کـــن جستجو            کــارهــای نیک و زشــتت را  بــگو

حالیـــا عمر خـــودت کردی تبـــاه            نـــامه ی اعمال تــــو گشته سیاه

مـــا کـــه مــامــوران حق داوریم            نک تــو را سوی جهنم می بــــریم

دیگـــر آنجـــا عذر خواهی دیر بود            دست و پایم بسته در  زنجیـــر بود

نــاگهان الطلف حــق آغــاز شـــد            از جنــان درهــای رحمـــت باز شد

مــــردی آمـــد از تبــــار آسمـــان            نـــور پیشـــانیش فوق کهکشـــان

چشمهایش زنــدگانی می سرود             درد  را ا از قلب انســـان می زدود

گیسوانش شط پر جوش وخروش            در  رکابش قدسیان حلقه به گوش

صورتش خورشید بود و  غرق نور             جام چشمانش پر از شرب  طهور

لب که نه سر چشمه ی آب حیات            بین دستش کائنــــات و ممکنـــات

خاک پایش حسـرت عرش بــرین              طره ای از گیسویش حبـل المتین

بر سرش دستار سبزی بسته بود             بر دلم مهرش عجب بنشسته بود

در قـــدو م آن نگـــار  مه جبیـــن              از جلال حضـــرت عشق آفــرین

دو ملک ســر را به زیـــر انداختند              بال خود را فرش راهش  ساختند

غرق حیرت داشتند ایـن زمزمه :              آمده  اینجا حســین فاطمه

صــــاحب روز قیــــامت آمـــــده                گوییـــــابهــر شفاعــــت امـــــده

ســـوی من آمد مرا شرمنده کرد              مهربانــانـه به رویم خنــــــده کرد

گفت آزادش کنیـــد این بنـــده را               خانه آبـــادش کنید این بنـــــده را

این که اینجا اینچنین تنــــها شده              کام او را با تربت مــــــــن وا شده

مادرش او را به عشقم زاده است            گریه کرده بعد شیرش داده است

بارها بر من محبـــــت کرده است            سینه اش را وقف هیئت کرده است

این که می بینیددرشوراست وشین         ذکر  لالائیش  بوده یا حسیــــــــــن

سینه چاک آل زهـــرا بوده است              چای ریز مجلــــــس ما بوده است

خویش را در سوز عشقم آب کرد              عکس من را بر دل خود قـــاب کرد

اسم من راز و نیازش بوده است               خاک من مهر نمازش بوده است

پرچم من رابه دوشش می کشید            پابرهنـــــــه در عزایــــــم می دوید 

اقتـــدابر خواهرم زینـــــــب نمود             گاه می شد صورتــــش بهرم کبود 

بــــــارها لعــــن امیه کرده است             خویش را وقف رقیـــه کرده است

تا به دنیـــــا بوده از مـن دم زده               او غذای  روضــه ام را هـــــم زده

این که در پیش شما گردیده بـــد              جسم وجانش بوی روضه می دهد

حرمت من را به دنیا پاس داشت              ارتباطی تنگ با عبــــــــاس داشت

نذر عبـــاسم به تن کرده کفــــن              روز تاسوعـــــا شده سقــــای من

گریه کرده چون برای اکبــــــرم                با خود او را نزد زهــــــرا می برم

هر چه باشد او برایم بنده است               او بسوزد صاحبش شرمنده است

در مرامم نیست او تنــــها شود                باعـــــث خوشحالی اعــــدا شود

در قیامت عطـر وبویش می دهم             پیش مــردم آبــرویــش می دهـم

باز بـــالاتـــر به روز ســـرنوشت              می شود همسایه ی من در بهشت

آری آری هرکه پا بست من است             نامه  اعمـــــال او دست من است

                                                                        سید امیرحسین میر حسینی(کتاب مرثیه عشق)

+ نوشته شده در  شنبه 14 بهمن1385ساعت 10:11  توسط هدی  | 

السلام علی الحسین ...

السلام علی من جعل الله الشفاء فی تربته...

السلام علی المرمل بالدماء...

السلام علی الشیب الخضیب.......

السلام علیک فانی قصدت الیک٬و رجوت الفوزلدیک.......

سلام برحسين٬سلام بركسي كه قرار دادخدا در تربتش شفا٬سلام بركسي كه غوطه ورشد درخونش٬سلام برمحاسن به خون خضاب شده٬...

سلام برتو٬پس من قصدتوكردم واميدوار رستگاريم نزدتو...

                                                   (قسمتي از زيارت ناحيه مقدسه ـ براي يكبارهم كه شده بخونيد.)

سلام برحسين(ع)٬سلام برمحرم٬سلام برعاشورا٬سلام بركربلا٬سلام براين واقعه بزرگ...

روزهامي گذرد وبازبه محرم وصفرمي رسيم.

...به محرم كه مي رسم٬احساس مي كنم روبرويم صحراي وسيعي از رحمت وآمرزش الهي قرار گرفته است.خواه ناخواه قدم دراين صحرامي گذارم.آنقدر دراين صحرامي گردم٬آنقدر راه مي روم وجستجو مي كنم٬تارحمت وآمرزشت تمام وجودم رافرابگيرد...

                                                                                                به اميدرحمت حق ـ التماس دعا

+ نوشته شده در  چهارشنبه 4 بهمن1385ساعت 23:43  توسط هدی  |