هیچ وقت تااین حدنمی خواستم به وجودم فکرکنم.هیچ وقت تابه این حددلم نمی خواست درمورد عشق حرف بزنم.رفتم دم پنجره٬پشت پرده.بین منی که به عشق فکرمی کردم بابچه هایی که ازچیزهای مختلف ودرنظرمن بیهوده حرف می زدند٬دیواری ازجنس پرده بود.این طرف دیوارمن بودم٬من بودم ودرختهایی که بابرگهای زرد ونارنجی دست به سوی آسمان بلندکرده بودند.من بودم ٬من بودم وفکربه این همه زیبایی.من بودم باکلی حرف.باکلی فکر.من بودم٬بافکرلحظه ای ازگذشته ونگاهی به مسیر پر ز پاییزی که اوتاچندلحظه ی پیش ازآن عبورکرده بود.بین پاییزاین راه وپاییزدرختان بابرگهایی به رنگ زرد و نارنجی و قرمز و عشق٬تناسب زیبایی بود.تناسب بودبین این همه عشق٬وتفاوت بودبین افکارمن دراین طرف پرده٬باافکاربچه ها درآن طرف...
دراین طرف خدابه طرز زیبایی پیدابود.خداپیدابود.عشق پیدابود.کلمه پیدابود. همگی درکنارهم آن چنان زیباجلوه می نمودکه مراسرشار ازعشق می کرد. عشقی که دوستش داشتم.عشقی که سراسر وجودم رافراگرفته بود.عشق به خدا٬عشق به این همه زیبایی٬عشق به اوکه برایم زیباترین مخلوق آن خالق است.
"وعشق٬تنهاعشق تورابه گرمی یک سیب می کندمانوس." "سهراب"
+ نوشته شده توسط هدی در جمعه 29 اردیبهشت1385 و ساعت
10:23 |